Studniówkowych balów czas. Tradycja, która w sanockim „Mechaniku” trwa od pokoleń [ZDJĘCIA]

„Poloneza zacząć czas…” – tymi słowami, w rytmie staropolskiego „chodzonego”, od lat rozpoczynają się jedne z najważniejszych i najbardziej symbolicznych balów w życiu młodych ludzi. Studniówka to nie tylko eleganckie suknie, klasyczne garnitury i – zgodnie z tradycją – czerwona bielizna na szczęście. To przede wszystkim wyjątkowy moment, który na zawsze pozostaje w pamięci. Bal, który po latach wspomina się z uśmiechem i łezką w oku.

Chwile wspólnej zabawy na pierwszej w historii szkoły studniówce, 1966 r.

Mimo upływu czasu i dynamicznie zmieniającego się świata, STUDNIÓWKA nie traci swojej magii. Dzisiejsi maturzyści przeżywają ją z tym samym wzruszeniem, co ich rodzice, a nawet dziadkowie. Doskonale widać to na przykładzie sanockiego „Mechanika”, gdzie tradycja balów studniówkowych ma szczególne znaczenie.

Pierwsza studniówka w murach szkoły odbyła się w 1966 roku. Jak zapisano w kronikach:
„Od powstania szkoły naszej młodzież jeżeli się bawiła na tradycyjnej studniówce, to w Liceum Ogólnokształcącym. Tegoroczne klasy piąte, opiekun samorządu, komitet rodzicielski i dyrekcja szkoły postanowiły urządzić tę zabawę w naszym gmachu…”

Grono pedagogiczne podczas pierwszego balu studniówkowego w „Mechaniku”, 1966 r. – fotografia z kroniki szkolnej.

To wydarzenie zapoczątkowało piękną tradycję, która trwa do dziś, a w tym roku nabiera szczególnego znaczenia – szkoła obchodzi jubileusz 80-lecia istnienia.

W annałach odnotowano nawet skład pierwszego komitetu organizacyjnego. Tworzyli go: J. Arlet, W. Łuczyński, T. Tarkowski, T. Pyrcak, F. Bajorek, T. Drwięga oraz Z. Wojnicki. Organizacja balu była dopięta na ostatni guzik. Z ZDK AUTOSAN wypożyczono dwa reflektory, do których J. Szczudlik skonstruował specjalne urządzenie zmieniające natężenie światła. Co ciekawe, zepsutą instalację elektryczną w holu udało się naprawić… zaledwie pół godziny przed rozpoczęciem zabawy.

Po tradycyjnym polonezie komitet zaprosił wszystkich do wspólnego walca. Studniówka trwała do białego rana, a jej finał przeszedł do historii dzięki słowom ówczesnego dyrektora szkoły, Wacława Machnika (1959–1968):
„Uczestnicy zabawy pozostawili po sobie miłe wspomnienia, a sama zabawa świadczyła o zrozumieniu zagadnień z dziedziny dobrego wychowania…”

Uroczysty polonez inaugurujący pierwszą studniówkę w „Mechaniku”, 1966 r. – kadr z kroniki szkolnej.

Kolejne roczniki uczniów z równą starannością pielęgnują tę tradycję. Dziś studniówki najczęściej odbywają się w restauracjach i salach bankietowych, a ich oprawa – choć nierzadko będąca połączeniem klimatu „Pana Tadeusza” z estetyką TikToka – wciąż zachwyca. Niezmiennym punktem programu pozostaje polonez, symbol elegancji i szacunku dla tradycji.

Grono pedagogiczne uchwycone na fotografii ze studniówki, 1987 r.

W sanockim „Mechaniku” taniec ten od lat przygotowywany jest przez Panią Magdalenę Kosturską, a jego choreografia każdorazowo robi ogromne wrażenie. Młodzież z niecierpliwością czeka na moment, w którym – w odświętnych strojach – wkracza na parkiet, by zatańczyć taniec otwierający jeden z najważniejszych wieczorów w ich życiu.

A po nim… już tylko jedno słowo, które spędza sen z powiek: MATURA.