PORADNIK, CZYLI WSZYTSKO O ELEWACJACH

Opis:


W dzisiejszych czasach energooszczędność jest cechą szalenie istotną, dlatego odpowiednie ocieplenie budynku gwarantuje dużą oszczędność pieniędzy oraz komfort użytkowania. Dobrze zrobiona elewacja jest nie tylko wizytówką domu, ale przede wszystkim chroni budynek przed szkodliwymi  czynnikami pogody, tj. deszczem, śniegiem, mrozem i wilgocią. W kwestii dobrania materiałów, powinniśmy przede wszystkim pamiętać, że ma to spełniać swoją funkcję ochronna na wiele lat.

 

Zastanawiasz się, czym ocieplać? Podpowiemy!

 

  • Masy tynkarskie

 W ciągu ostatnich dziesięciu lat bezspoinowe systemy ociepleń BSO stały się powszechnie stosowaną metodą ocieplenia budynków. Metoda ta polega na nakładaniu na warstwę izolacyjną zazbrojoną siatką z włókna szklanego, tynku cienkowarstwowego pełniącego funkcję dekoracyjno-ochronną. Gotowe cienkowarstwowe masy tynkarskie.

 

Podstawowym kryterium jest rodzaj spoiwa, czyli substancji wiążącej.

  • Tynki mineralne: bazowy środek wiążący - mieszanka cementu i wapna.

  • Tynki silikatowe: bazowy środek wiążący -potasowe szkło wodne.

  • Tynki polisilikatowe: bazowy środek wiążący - modyfikowane potasowe szkło wodne.

  • Tynki akrylowe: bazowy środek wiążący - żywica akrylowo-styrenowa.

  • Tynki silikonowe: bazowy środek wiążący - żywica silikonowa.

 

Tynki cienkowarstwowe mogą być stosowane bezpośrednio na tradycyjne podłoża budowlane lub jako wykończeniowa warstwa systemu ociepleń. Należy pamiętać, że tynki mineralne i silikatowe można aplikować wyłącznie na podłoża mineralne, niepokryte wcześniej powłokami na bazie żywic syntetycznych. 

 

 

 

  • Wełna mineralna

Szklana lub skalna wełna ma dobrą izolacyjność cieplną (λ 0,030-0,043 W/(m.K)), jest paroprzepuszczalna i sprężysta. Nie straszny jej ogień ani chemikalia. Bardzo dobrze pochłania dźwięki. Dzięki temu wykonane z niej ocieplenie pełni również funkcję izolacji akustycznej. Z wełny mineralnej produkuje się między innymi: płyty maty, granulat.

 

  • Wełna mineralna - skalna czy szklana?

Wełna szklana powstaje między innymi z piasku kwarcowego i stłuczki szklanej, wełna skalna – z kruszywa kamiennego. Podobny jest proces ich produkcji i wygląd. W pozostałych aspektach zaznaczają się mniej lub bardziej wyraziste różnice:

izolacyjność cieplna – obie wełny mają podobną, ale tylko przy niejednakowej gęstości. Współczynnik λ= 0,039 W/(m.K) osiąga wełna skalna o gęstości 13 kg/m3, a szklana przy gęstości 35 kg/m3. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że szklana ma nieco lepszą izolacyjność cieplną, a skalna dorównuje jej tylko wtedy, gdy jest bardzo miękka. Jak dotąd liderem izolacyjności cieplnej jest wełna szklana. W sprzedaży są wykonane z niej produkty, których współczynnik przewodzenia ciepła λ jest wyjątkowo niski i osiąga 0,03 W/(m.K);

 

  • wytrzymałość na ściskanie – wełna skalna jest pod tym względem lepsza;

  • łatwość stosowania – wełna szklana jest lżejsza i mniej pyli, jej włókna są elastyczne, dobrze dostosowują się do nierównego podłoża;

  • odporność na ogień – trochę wyższą ma wełna skalna. Produkowane są z niej wyroby, którym nie straszna będzie temperatura dochodząca nawet do 1000°C. Wełna szklana wytrzymuje do 700°C.

 

  • Styropian

Materiał lekki, mało nasiąkliwy i sztywny. Jego współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi 0,031-0,045 W/(m.K). Niestety, nie jest odporny na działanie niektórych rozpuszczalników organicznych, które występują w wielu masach hydroizolacyjnych i klejach bitumicznych. Powodują one jego topnienie i powolne zanikanie. Styropian oznacza się symbolem EPS, któremu towarzyszy cyfra odmiany, na przykład EPS 100, wartość współczynnika λ oraz podstawowe przeznaczenie wyrobu, na przykład Dach/Podłoga. Jest też styropian grafitowy z dodatkiem granulatu grafitowego o nazwie neopor. Grafit poprawia jego izolacyjność termiczną. Współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi dla neoporu 0,031-0,033 W/(m.K). Ze styropianu produkowane są głównie płyty zwykłe, ale też laminowane (na przykład papą) oraz laminowane papą maty. Sprzedawany jest również specjalny styropian do umieszczania między krokwiami dachowymi – nacinany, aby uzyskać wymaganą sprężystość – oraz granulat styropianowy do wykonania izolacji nadmuchowej lub mieszania z zaprawami. Są też styropiany akustyczne – do wyciszania stropów – oraz o zmniejszonej chłonności – do izolowania podziemnych części budynków.

 

  • Polistyren ekstrudowany XPS

Jest twardszy od styropianu i ma nieco lepsze niż on właściwości ciepłochronne. Przewyższa go jednak również i ceną. Jego współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi 0,034-0,036 W/(m.K). Płyty polistyrenu ekstrudowanego mają wymiary 120 x 60 lub 125 x 60 cm, a ich gr ubość wynosi od 2 do 18 cm. XPS, tak jak styropian, nie jest odporny na rozpuszczalniki organiczne zawarte w niektórych klejach i masach hydroizolacyjnych. Produkuje się z niego płyty o fazowanych krawędziach, do łączenia na pióro i wpust lub na zakład. Niektóre mają szorstką albo wytłaczaną powierzchnię, aby lepiej trzymał się na nich tynk lub materiały hydroizolacyjne.

 

  • Płyty PIR

PIR to unowocześniona wersja tradycyjnego poliuretanu. Ocieplenie takie ma formę płyt z fazowanymi krawędziami. Wyróżnia się wyjątkowo niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła λ = 0,023-0,029 W/(m.K). Wielkość płyt wynosi 240 x 102 lub 238 x 100 cm, grubość – od 5 do 14 cm. Po płyty PIR sięga się najczęściej, gdy ocieplany jest dachy. Dobrze bowiem sprawdzają się jako tak zwana izolacja nakrokwiowa. Izoluje się nimi również ściany zewnętrzne. Polecane są ponadto do dachów płaskich, tarasów, fundamentów oraz stropów. Dzięki bardzo dobrej izolacyjności cieplnej termoizolacja z PIR może mieć niewielką grubość. Świetnie więc sprawdza się podczas wszelkiego rodzaju dociepleniach, gdzie ważne jest, aby łączna grubość termoizolacji nie była zbyt duża. Płyty poliuretanowe są ponadto odporne na wilgoć i wodę. Zastępują też paroizolację. Płyty PIR zawierają w swoim składzie tak zwane retardanty, czyli substancje ograniczające palność. Są więc odporne na działanie ognia i wysokiej temperatury. PIR jest odporny na większość rozpuszczalników organicznych.

 

 

 

  • Inne materiały termoizolacyjne:

 

  • Płyty do ocieplania od środka – to specjalne mineralne płyty o porowatej strukturze, które chronią przed ucieczką ciepła i jednocześnie zdolne są przepuszczać parę wodną. Ich współczynnik przewodzenia ciepła λ osiąga 0,042 W/(m.K). Dzięki porom płyty są lekkie i łatwe do cięcia oraz montażu. Co ważne, nie wymagają już stosowania dodatkowych materiałów wykończeniowych. Można je wyrównać gładzią gipsową, pomalować lub pozostawić w ogóle bez wykończenia. Płyty mają wymiary 58 x 38 cm i grubość 5-12 cm. Mocuje się je do ścian systemowym klejem, a w razie potrzeby można je też dodatkowo ustabilizować kołkami (na przykład gdy mają udźwignąć okładzinę z płytek ceramicznych).

 

  • Folia termoizolacyjna – to wielowarstwowa folia metalizowana o grubości kilkudziesięciu milimetrów. Czasem między foliami umieszczona jest również folia bąbelkowa, znana z zabezpieczania przesyłek. Za izolacyjność odpowiada tu połyskliwa warstwa na folii. Odbija ona promieniowanie cieplne, dzięki czemu pozostaje ono w pomieszczeniach. Zaletą folii jest mała grubość. Ociepla się nią głównie poddasza użytkowe – podkrokwiowo albo nakrokwiowo – lub dociepla ściany szkieletowe. Zazwyczaj stosowana jest jako dodatkowa warstwa termoizolacyjna i towarzyszy innym materiałom ociepleniowym. Najlepszy rezultat uzyskuje się wtedy, gdy między błyszczącą powierzchnią takiego ocieplenia a okładziną (lub pokryciem dachowym, ścianą, ociepleniem) pozostawi się 2-3-centymetrową pustą przestrzeń. Współczynnik przewodzenia ciepła λ folii termoizolacyjnych może osiągać 0,019 W/(m.K). Jedna rolka maty, z której uzyskamy ocieplenie o powierzchni 60 m2, zastąpi 6 m3 wełny lub styropianu.

 

 

  • Płyty ze sztywnej piany fenolowej – mają budowę zamkniętokomórkową więc nie chłoną wody i nie przepuszczają pary wodnej, ale też nie chłoną wilgoci. Z obu stron pokryte są welonem szklanym. Charakteryzują się bardzo dobrą izolacyjnością termiczną. Ich współczynnik λ może osiągnąć 0,021 W/(m.K). Łatwo się je tnie, nie powodując przy tym pylenia. Odznaczają się sporą wytrzymałością mechaniczną. Są materiałem trudno zapalnym i nietopliwym. Obecnie są wykorzystywane do ocieplania ścian zewnętrznych. Warstwa termoizolacyjna jest wówczas cienka. Tam, gdzie wełna lub styropian musiałyby mieć 12-14 cm grubości, można użyć fenolowych płyt grubości 7 cm i uzyskać taki sam współczynnik przenikania ciepła U.

Zobacz również: