„Droga na drugą stronę” w BWA Galerii Sanockiej (VIDEO HD, ZDJĘCIA)

SANOK. BWA Galeria Sanocka zaprasza na kolejne  spotkanie z „Polską Światłoczułą” i filmem „Droga na druga stronę”, które odbędzie się 21.04. o godzinie 18:00.

Droga na drugą stronę

Reżyseria ANCA DAMIAN
Film animowany, 73 minuty; produkcja: Polska, Rumunia
Film współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej.
Aparte Film 2011

Crulic – Droga na drugą stronę (Crulic – drumul spre dincolo) to nowatorski pełnometrażowy film animowany. Anca Damian opowiada prawdziwą historię Claudiu Crulica — mieszkającego w Polsce obywatela Rumunii, który zmarł w Krakowskim areszcie, na skutek strajku głodowego, 18 stycznia 2008 roku. Nikt nie czuł osobistego zobowiązania wobec drugiego człowieka, a przecież — jak zauważył później, podając się do dymisji, rumuński minister spraw zagranicznych — w samym środku biegu zdarzeń chodziło tu o życie człowieka.


Tym, co nade wszystko wyróżnia film Damian, jest jego nieformularność, programowa bezprogramowość. Przeplatają się tu różne rodzaje narracji — chwilami swoją historię opowiada zza grobu sam Claudiu, po to tylko, aby za moment trzecioosobowy narrator sucho zdał sprawę z kolei losu głównego bohatera. Podobna zmienność zwraca uwagę w technice przedstawiania obrazów (niekiedy film wykracza wręcz poza granice animacji, wkraczając na terytorium live-action). Cała ta płynność, zmienność i chaos, wydają się jednak celowe. W materiałach prasowych czytamy, że teraz, gdy on [Crulic] już przeszedł drogę na drugą stronę, my żyjemy w poczuciu winy, że nie posiadaliśmy wystarczająco dużo miłości i pozostaliśmy bierni.

Specyficzna, bezkompromisowa forma wydaje się być dla reżyserki nieustającym poszukiwaniem tego, co najbardziej ludzkie, co posiada wystarczająco dużo miłości i wyrozumienia. Stanowi radykalne zerwanie z zimnym obiektywizmem trzecioosobowej perspektywy innych filmów, reprezentującej kulturę, w której tak łatwo przychodzi ludziom skrycie się za konwencją, za systemem prawnym, za zakresem obowiązków sprawowanego urzędu, a tym samym odwrócenie się od cierpienia innych ludzi. Zamiast tego Damian proponuje nową, dynamiczną perspektywę, która nieustannie ustanawiając i burząc nowe, coraz bliższe ludzkiemu sposobowi postrzegania rzeczywistości, formy i techniki animacji, oddaje w najmniej przefiltrowany sposób dramatyzm historii drugiego człowieka.

W pierwszym akcie filmu, gdzie Claudiu opowiada widzom o swoim rumuńskim dzieciństwie, mamy do czynienia z istnym kolażem zdjęć, dziecięco-prymitywistycznych malunków, fragmentów map i rysunków technicznych — kilka scen wykonanych jest w technice animacji poklatkowej. Wszystko to wzbudza skojarzenia z takimi wspomnieniami z dzieciństwa, jakie wszyscy mamy — miksturą impresji, wyobrażeń opartych na opowieściach innych, obrazów znanych ze zdjęć, a w końcu rzeczywistych wspomnień, nierzadko zniekształconych upływem czasu i wiedzą zdobytą w późniejszych etapach życia. Zupełnie inaczej prezentują się więzienne sceny filmu. Tu doświadczamy obrazów mrocznych, rozchwianych, ekspresjonistycznych, nierzadko „filmowanych” z perspektywy pierwszoosobowej.

Najbardziej szalone formy towarzyszą jednak scenom ekspozycji, co wzbudza poczucie, iż reżyserka nie chciała nigdy pozostać bierna względem swojego bohatera, popadając w jedną z konwencjonalnych ścieżek narracyjnych. Używa tu wielu skrótów myślowych, schematycznych obrazów, które dynamicznie przeistaczają się w inne obrazy, niekiedy też bardzo abstrakcyjnych przedstawień wydarzeń. Wszystko to sprawia wrażenie, jakby śpieszyła się, żeby wrócić do człowieka, jakby nie chciała dać się zwieść suchym faktom i racjonalizacjom. To, co tu najważniejsze, to uczucia i działanie. To ich bowiem zabrakło Crulicowi.

REALIZACJA
Reżyseria: Anca Damian
Asystent reżysera: Marcin Pieczonka
Scenariusz: Anca Damian
Operator kamery: Michał Rudzki (okres zdjęciowy w Polsce)
Oświetlenie: Marcin Kubik (okres zdjęciowy w Polsce)
Scenografia: Michał Fierek (okres zdjęciowy w Polsce)
Animacja: Dan Panaitescu, Raluca Popa, Dragos Stefan, Roxana Bentu, Tuliu Oltean
Muzyka: Piotr Dziubek
Dźwięk: Piotr Witkowski, Sebastian Włodarczyk
Efekty dźwiękowe: Bartłomiej Bogacki
Montaż: Catalin Cristutiu
Kierownictwo produkcji: Arkadiusz Wojnarowski (w okresie przygotowawczym)
Producent: Anca Damian

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA
2011 – 27. Warszawski Festiwal Filmowy – wyróżnienie jury międzynarodowego oraz wyróżnienie jury ekumenicznego.
2012 – Kraków (Ogólnopolski Festiwal Autorskich Filmów Animowanych)
– Srebrna Kreska za „szczególne walory artystyczne i humanistyczne”
2012 – Piotr Dziubek – Gopo (Rumuńska Nagroda Filmowa)
– Nagroda w kategorii: Najlepsza muzyka
2012 – Piotr Witkowski – Gopo (Rumuńska Nagroda Filmowa)
– Nagroda w kategorii: Najlepszy dźwięk
2012 – Sebastian Włodarczyk – Gopo (Rumuńska Nagroda Filmowa)
– Nagroda w kategorii: Najlepszy dźwięk

Wstęp: 2 PLN.

BWA

Ergo Hestia

Napisz komentarz:

Jeśli chcesz, aby przy Twoim komentarzu pojawił się avatar, zarejestruj swój adres e-mail w gravatar.com.
"UWAGA! Komentarze niezgodne z regulaminem serwisu nie będą publikowane. Zachęcamy do kulturalnego wyrażania opinii na temat artykułów oraz unikania personalnych ataków słownych."